O czym śnicie wciąż ukryci pod giewontem, Biały Orzeł siadł na skale i was woła, niech zabłysną wasze zbroje w szczerym słońcu, odgłos kroków niech rozlegnie się dokoła. Chociaż chabry już zakwitły, białe lilie, żmije pełzną by świadectwo dać nieprawdy, żółte róże się w nieswoje piersi biją a pastuszka w grocie nie ma już od dawna. Wyjdźcie z komnat kiedy tylko będzie świtać, niecierpliwie i radośnie zarżą konie, uśmiechnięte będą was dziewczęta witać, blaskiem chwały błysną miecze w waszych dłoniach. Niespodzianie wzleciał w niebo biały orzeł, poszybował nad pastwiska i nad bory, naraz giewont się przechylił i otworzył, to rycerze już wychodzą, to już pora.