Kazano jej patrzeć dumnie, w diadem wciskając, a ona nocy czeka i łez niechcianych, nie wiedząc czego złotego kielicha krzywd z purpurą Ponad siebie nie wznosi. Pochodnia w dłoń parzy zamiast mrok rozświetlać, a cokół ciąży niczym kajdany. Tylko ocean jest tak samo słony jak wtedy gdy budowano Capitol. Świt już. ...Wstaje...