Siedli kiedyś nad Huczwą, chłopiec z piękną dziewczyną i ujrzeli przed sobą, starą chatę w Zamłyniu. Gości witał gospodarz, pośród dźwięków muzyki, popatrzyli po sobie, weszli wolno, po cichu. Zobaczyli liliami, ustrojoną mównicę, i niewielką winorośl, żółty baldach wrotyczu. Ona dłońmi obiema, lekko go pociągnęła, obróciła się słodko i do chłopca przylgnęła. Pan Mieczysław w tym czasie, strojne świece zapalał, podszedł ktoś, mówił wiersze, razem z gośćmi słuchali. Nieco później, za stołem, ze wszystkimi usiedli, chyba pili herbatę, chyba makowca jedli. Uśmiechnęli się, w izbie obok siebie stanęli i po wierszu ostatnim, niespodzianie zniknęli. Barwne kaczki po Huczwie, za horyzont aż płyną, nieopodal zaś siedzą, chłopiec z piękną dziewczyną.