to się dobrze składa

proszę pana od kiedy wezbrał pan pluje taka mucha co na każdym przysiądzie choć nieprzysiadalny właściwie same mchy wodorosty i w głąbie głębia zostałam namorzyną tymi korzeniami co oddychają pneumatofory czy jakoś tak na klatę biorę pana tsunami reszta przeżyje ale nie bez szwanku słowik się dowie panie kochanku taka Susan Sontag marnie skończyła choć bojowniczka w podejściu do sztuki równam się szkiełko i oko – be nie wiem po co opowiadam panu mikroskopijne historie histerie drapią moje łydki osty a nadrzewne kraby wchodzą do głowy ze szczypcami do lodu skacz w przerębel skrzypcami możesz uderzać w mizerykordię nie poczujesz mojej litości nie krzycz rozwiążemy ten supeł z pereł połknę sznurowadło kowala kowadło pieroga zalepię zaślepisz wtedy wyłupię ci oko obcięty język schowam do kieszeni monetę na usta i oczodoły ocalę podbrzusze żebyś mógł myśleć ja już nie muszę