więzi

w strugach deszczu czekasz aż zmięknę po cichu urodziłam dwoje krzykiem się brzydzę od dziecka opowiadam palcami raz zobaczone bez pamięci pięta wierci dziurę w brzuchu rozwinęły skrzydła zmierzchnice ze strachu nie otwieram ust na próżno wyleciały wszystkie jedna po drugiej nie będę z trzewi strząsać hodowanej goryczy chwytam się żelaznych prętów odciśnięte misterne żłobienia na dłoniach napis spotkamy się w pół drogi na wyciągnięcie ręki bez oddechów - dotyku i wiary oszklić nie będzie można niedotykalnej