Często spacerowałem patrząc na kamienie,
Miał rację Herbert, że są doskonałe...
Zimne, bezimienne, także zapomniane,
Gorące jak słońce, bolące nad ranem...

Wędrował do kieszeni na wieczną pamiątkę,
Czas zamknięty w kształcie o zapachu morza,
Aby przypominać o trwaniu w milczeniu,
O licznych pożądaniach, czasem o istnieniu.

Kamyk wie dużo więcej niż się komu zdaje,
Ten podarowany jest serdecznie wspólny
I potrafi wzruszyć serca, kamienne posągi,
A niekiedy potrafi zwyczajnie być dumny.

W ręce bywa szorstki kiedy jesteś smutny
Albo cudnie gładki gdy ktoś ciebie kocha.
Może być różowy jak anioł bezbronny,
Bywa także mokry jakby kamień szlochał.