A kiedy już przekroczę niewidzialną granicę trwania i snu wiecznego, wpadnę w bezkresną otchłań niebytu chciałbym żeby moja dusza rozpadła się na miliardy drobnych atomów i cząsteczek rozsypane po fantastycznym, wszechogarniającym świecie dopadając każdą istotę, dając jej tą samą wytrwałość i wiarę w ludzką jednostkę z jaką szedłem po tej wyboistej ścieżce życia. Skoro raz ofiarowane dobro wraca do Ciebie za ze zdwojoną siłą, nie zwalniaj, nie zatrzymuj się, daj z siebie jeszcze więcej, aż zanurzysz się po uszy w zgodzie i szczęściu z całym światem i oczywiście z samym sobą Mój przyjacielu...