Kłamstwem napojony buduje własny świat kłamstwem nakarmiony bez niego czuje się nic nie wart. Innym kłamstwo ofiarował z lęku przed twarzą prawdziwą bez wyjątku każdego obdarował brudną prawdą zdradliwą. Zabrnął w to już dosyć daleko przekonany o słuszności sprawy jeszcze nie rozlało się mleko pociąga duży łyk kawy. Inni wierzą mu na słowo dobry z niego chłopak opowiada historie kolorowo przekręca fakty na opak. Sam siebie czule okłamuje pieści zmysły wyobraźni po morzu kłamstwa bezpiecznie dryfuje człowiek o mocno rozdwojonej jaźni. Chciał zostać pisarzem, poniosła go fantazja lecz został murarzem bo natrafiła się okazja. Ciskał ze złości grubymi książkami żal obudził się w nim niepojęty ludzie z domu uciekali oknami niedzielny obiad został nietknięty. Pozostawiony sam sobie lekko ochłoną postanowił wyleczyć własne fobie po godzinie w alkoholu utonął. Widział siebie bez ubrania na drzewie kurczowo trzymał się gałęzi sam sobie pozostawiony w potrzebie kłamca trzymany na liściastej uwięzi. Zrozpaczony przenikliwą samotnością zniknęli wszyscy jego ludzie świat jest naszą wspólną niesprawiedliwością inni też utonęli w wódzie. Mówią, że super dziewczyny nie płaczą otrzyj łzy mazgaju wrony wesoło kraczą jesteś w zapyziałym raju! W końcu zszedł na ziemie wielki krok w ewolucji jeszcze pokaże co w nim drzemie byle nie poddać się wszechobecnej prostytucji. Dziś wszystko jest w cenie miłość w promocji kupisz okłamując samego siebie z farbowaną damą się budzisz. Jedyna prawda to ta, której nie mówisz duma i szczerość schowane do kieszeni gorący zapał w zalążku studzisz jedyna droga to wrócić do korzeni. Skończyć na temat prawdy dyskusje burzliwe wreszcie kłamcą przestać być lecz to praktycznie nie możliwe bo ja chcę żyć...