Istotne by za dnia nie sięgnąć piaszczystego dna, za to z głową zawsze uniesioną ponad lustro wody, wzrokiem wpatrzonym w najdalszy punkt na linii horyzontu być samemu sobie przewodnikiem po wezbranych i niespokojnych wodach życia. Wieczorem zaś gdy spokojniejszy złapie oddech, zmrużyć powieki i oczami wyobraźni dyskretnie podpatrywać plątające się bezkarnie, bujne i nieokiełznane pnącza prawd i złudzeń, pragnieniem urojona kręta ścieżka przeznaczenia...