Na niebieskiej chmurce siedzi sobie myśl, a tak na prawdę to nawet nie myśl, a wspomnienie wyimaginowany wytwór wyobraźni coś co właściwie nigdy nie miało miejsca wyprodukowany przez umysł obraz zakorzeniony w podświadomości dziś bardziej rzeczywisty niż wczoraj... nie mam prawa wierzyć w to co widzę oczami duszy za zamkniętymi powiekami kolorowy pokaz slajdów... co dzień wspominam jakby to było niedawno delikatne muśnięcie prawdziwej historii... urosła do niebotycznych rozmiarów romantyzm podlany wiarą wyrasta na wysoką, mocną i zdrową roślinę co to nie łamie się podczas największej wichury nie boi się najcięższych grzmotów nie chowa się przed błyskawicami gradobicia przyjmuje cierpliwie i z pokorą za to upały są dla tej rośliny osłabiające... cała wysycha bez kropli wody najgorzej gdy nie ma jej nawet w zasięgu wzroku przynajmniej ma nadzieję, że ją dosięgnie nie zdając sobie sprawy z utopijności swej nadziei... Szukając wyższych celów żyjemy z dnia na dzień świadomi, że gdzieś tam jesteś Ty i jestem ja rozłączeni, choć tak na prawdę nigdy nie byliśmy razem nie uda nam się uciec przed upływającym czasem może historia znów zatoczy koło gdzieś na drodze wpadniemy na siebie zamienimy kilka słów, będzie trochę niezręcznie pogodzony z losem po cichu liczę że gdzieś przemkniesz mi przed oczami zobaczę Twoje falujące włosy i sylwetkę chowającą się w cień myślę, że chyba to mi wystarczy świadomość że jesteś blisko uczucie Twojej obecności w pobliżu że w ogóle jesteś...