Wyznawca religii, która nie ma boga podporządkowany wierze, że wszystko dobrze się skończy... nadzieja moją matką, zgarbiona, podpierająca się laską, nienarodzone dzieci moje wesoło biegające po trawie, i całe niebo zachmurzone z błyskawicami i innymi zjawiskami, których umysł nie jest w stanie pojąć... samotna jabłoń chyląca się ku upadkowi okupuje puste wzgórze, lecz coś nadal ją podtrzymuje tak, że męczy się kolejnych kilka lat, licząc przy tym na cud w postaci tępej piły lub wyszczerbionej siekiery... największa gałąź obwiązana grubym sznurem co to koniec jego tworzy zaciskającą się pętlę, bezsilność sprytnie zarzuca mu ją na szyję i gwałtownie zaciska co by się czasem nie rozmyślił i nie zapałał chęcią dalszej udręki... nogi już podrygują w mrocznym tańcu w oczach pustka zarazem i nie opisana radość bo wydawać by się mogło, że to właśnie ten szczęśliwy koniec, w który tak głęboko wierzył, a który inaczej sobie wyobrażał, co nie zmienia faktu, że od początku jej pragnął - wiecznej wolności...