Po pożarze zostaje tylko płomień tak jak po kłótni żal i mnóstwo niedokończonych zdań w ułamku sekundy w żyłach rośnie ogień gaszony po czasie przez potok łez, deszcz o szyby gra wtuleni w siebie tylko cień i Ty zbyt duża w sercu zadra choć tak naprawdę usychamy powodowani tęsknotą z pragnienia za drugą istotą będącą w stanie odbierać na podobnych falach jak radioodbiornik i słuchacz połączeni jedną określoną częstotliwością którą może zaburzyć tylko nagła wichura i towarzyszące jej zagłuszające prawdę grzmoty i oślepiające pioruny, fortepian cicho w duszy gra lecz nie słychać jego dźwięków za duży chaos skołatanych myśli spokój duszy imitacją zbroi tym razem nie do końca obecny... o czym myślisz gdy obok kogoś brak gdy za Tobą stoi tylko Twój cień chowający się przed światłem monitora kim jesteś patrząc w szklany ekran z którego wyłażą wybujałe myśli Twoje pobudzone do życia jednym cichym kliknięciem czego szukasz po drugiej stronie ? akceptacji i zrozumienia ? kogoś do czułości, przytulenia ? nieodparta chęć do podsycania marzeń rządzi Tobą górnolotnie przez zwykły zbieg okoliczności i zdarzeń zgubiłeś się w sieci bezpowrotnie, uciekając przed światem za oknem znalazłeś azyl w wygodnym fotelu tymczasem ktoś czeka na Ciebie na deszczu, moknie śmielej otwórz oczy zmęczony przyjacielu...