Pod płaszczem perzowym, las nie nam wdzięczny, pod pantoflem, kłos złocisty słonecznieniem pęczny, tylko tak, nie inaczej cię widzę. Zacisłe przestrzenie z drzew uczynione, jeszcze popiołem półkręgi przystrojone, tylko tak, nie inaczej cię wiodę. Pokątność nieludzką i nam obcą oswoję, a za nią zmroku zezowatą aurorę, tylko tak, nie inaczej, nie-My, oboje.