zewnątrz przyszło po mnie jak piłka grających pod blokiem wraz z prywatną szybą by wessać w swoją próżnię rozłożyć na dwie części bytu i nieistnienia wyciąga toksyczne dłonie rozszarpuje moje ciało ktoś duszę wypił przez słomkę umysł zatruł kurarą więc dziś zaczynam budowę swój azyl nie do zdobycia zamykam potężną bramę i klucz wyrzucam w ocean może go kiedyś znajdziesz otworzysz zastygłe wrota lecz nie wiem czy wówczas zapytam kto tam odpowiedz kto tam