wydrążone w drewnie jakieś inicjały puste ławki w parku pod bujnym kasztanem rozdzielone usta będące jednością szare gobeliny rozłąką utkane pożółkłe koperty z tak odległą datą zamazane listy niczym mgła za oknem pokruszone serca pokarmem dla ptaków opuszczona plaża która w deszczu moknie wieczna noc rozpaczy jak w pajęczej sieci żadnych wschodów słońca dla nowej nadziei takie życie pędzi w głuchej monotonii ten co je utracił w miłosnej zawiei