Ma to do siebie dom I nie oddaje nikomu, Że wstając rano widzi nas Jak wychodzimy z domu. Jakże samotny wtedy jest Lekko skonfundowany: Nie dość, że opuścili go To drzwi zaryglowali. Jak się wydostać zza tych drzwi Próg swój własny przekroczyć Z domownikami razem być Tęsknotę tą zakończyć. Ptaszek strzepał z siebie kropelkę Pierwsza łza po dachówce ścieka Lecz dom rozweselił się Z wysokości komina dostrzegł właśnie człowieka ...