zziajana chwila prawdy nie zastała mnie na miejscu twardy korzeń wykarczowałem rozejrzała się za mną tęsknie spojrzenie zadrgało wątłą łzą garb pleców kuśtykał w ciemności kiedy cierpliwość się dokołatała do mojego bulgoczącego serca tęskna wątła łza zogniskowała prawdę przez ciemność nie złamałem się zabrałem ze sobą wykarczowany twardy korzeń nim wsparty dokuśtykałem z powrotem łza spotkała łzę narodził się śmiech