Moja wędrówka (Piekło) [1]

Były dni, gdy byłem szczęśliwy Były dni, gdy lubiłem wiosnę Czasem myślę, że były fikcją Wyimaginowanym obrazem – fałszem Nawet jeśli były prawdziwe – zniknęły. Odpłynęły, jak zbyt mała ryba wypuszczona przez wędkarza Zapomniałem co to szczęście Moje serce zalało się łzami Pamiętam tylko mrok… Pewnego dnia wszystko co dobre i ciepłe zniknęło Rzeczywistość wyrwała mnie ze snu Zabrała mój Eden Postawiła mnie u wrót Hadesu Przemierzyłem Styks, Spojrzałem Cerberowi w oczy Zląkł się – powinno być odwrotnie, to ja powinienem się bać Jakim jestem strasznym człowiekiem, skoro przestraszył się mnie Piekielny Ogar Zaraz… Czy ja właściwie jestem jeszcze człowiekiem? Stanąłem twarzą w twarz z Hadesem. „Idź precz” – powiedział. Czymże jestem, że nawet z Piekła mnie wyganiają… Anomalią? Złem w najczystszej postaci? Nie wiem… Wątpię czy ktokolwiek to wie… Znalazłem się na cmentarzu. Stałem przed mroczną mogiłą Patrzyłem na grób mojej duszy…