Prolog sagi o Kojocie

Obudził się, otworzył swe znienawidzone przez świat oczy Pierwsza myśl, jaka go naszła – nadal sam… Bez iskierki nadziei na lepsze chwile wstał, przywdział swój kapelusz i ruszył… Ruszył w nieznane… Szedł poprzez Bezkresny Ocean Myśli, przeszedł przez Morze Goryczy, Smutku Minął Plażę Zapomnienia, wstąpił w bramy Lasu Ciszy – siedziby Ciemności Od pierwszych chwil czuł się obserwowany – tak to Ona -krzyknął Z jego sinych warg nie wydobył się żaden dźwięk… Powietrze leciutko muskało jego zimną i bladą twarz Nadal szedł… Przed jego zmęczonymi oczami pojawiła się polana. Chciał usiąść, aby zebrać myśli, popełnił błąd – Trafił na Polanę Cierpienia To, co z daleka wydawało się pięknym kwieciem leśnym okazało się parszywym ostem To, co Wędrowiec uważał za trawę okazało się cierniem… Na odwrót było jednak stanowczo za późno… Cierń pochwycił Wędrowca w pół, zaciągnął Go do otchłani Bólu… Przed Jego oczami stanęła Ona. Królowa Mroku wyłoniła się wprost przed jego twarzą… Wędrowiec nigdy już miał nie zaznać szczęścia…