Śnią we wszech miar lśniące kryształy marząc spowite w szmaragdowym blasku cierpiąc i kuląc się w koszmaru wrzasku nieprzeniknione, godne najwyższej chwały. Emanuje ten blask od najwspanialszej istoty serce stwardniałe rozpala uśmiech uroczy a myśl każdą i troskę pochłaniają jej oczy Szlachetność, co pragnę z nią dzielić żywoty. Zachwyca mnie zawsze gdy rozpościera skrzydła nasyca swym ciepłem otulając w uścisku niczym zionięciem ognia pali serce pięknem mimo, że schwytana w spaczenia sidła strącona z przestworzy w cierpienia pisku śni gdy ja z miłości przy niej przyklęknąłem.