Puk puk - rozdział zamknięty puk puk - nie wchodź! Zabraniam koniecznie puk puk dostaniesz w twarz z lewej mocną pięścią przyobleknę tupot bólu usłysze echem gniew kamień na papierze odcisk pozostanie i szwy zniszczone Ciebie - To ja, serce. Zabieraj miłość okrutną los zdrętwiały lub pozbywany jak farba na ścianie wyblakła zapomina o rzeczy podstawach zimno będzie syczeć na parapecie w oknach zsuniętych od zranień pusty stół w pokoju dwa miecze do walki przygotowane Odejdź! Ponawiam prośbę dość łez wylanych w zaciszu platoniczna miłość nie dla mnie cóż - tak już jest i było Anelia