Jak biała plama na wodzie posładzana dzbanem pół w słowie czerwona aura nad ich postacią malują krajobraz wspólnego raju horyzont bez kontrastu smutku w stokrotce, na łące i jej obliczu pewna drugiego znamienia na nodze pod kocem wyjątkowa w oddechu na czole w zdaniu bez uroku jak słońce w pogodzie za to deszczem piękna jak suknia z welonem niepowtarzalna niczym spełnione marzenie natura w zieleni - czysta poezja jak kropli istnienie pod księżycem otacza w oczach ich cienie a gwiazda szykuje obrączki dwie na zawsze po szczęście