trzeci już dzień tak duszno z normalności nie ma mojej muzy braku cierpię złości bezeń życie marne kołem łamie kości pragnę tylko uciec wyzbyć się całości zawisnąć znów w pustce zmazać swe słabości cofnąć wszystkie błędy pędu przyjemności pozbyć się pamięci zmartwień tych z przyszłości kres położyć mękom cielesności