Życia dni,jak paciorki
na sznurku korali,
czas niże nieustannie,
raz szybciej,raz wolniej,
jedne tęczą barwione
niby łąka majowa,
inne ciemne i smutne,
jak chwile żałobne.

Każdy dzień się odkłada
jak pługiem oracza,
wykrojona z calizny
skiba ziemi czarnej,
lub,jak łódź obciążona,
sunąca pod falę,
którą wioślarz uparcie,
za siebie odgarnia.

A,gdy nitka zetlona
czasem,który upłynął,
pęknie z leciutkim trzaskiem,
brzegiem życia przetarta,
przechodząć smugę cienia,
resztkami świadomości,
będziesz się zastanawiał
czy żyć było warto.