Jest w moim życiu taka iskra, która wybucha, rozbłyska,
która równie gwałtowanie gaśnie jak się zapala,
czasem nawet nie sparzy, innym razem szybko rozpala.

Często to ja ją zaprószam, podsycam i do pożaru zmuszam,
ty ją uparcie gasisz, boisz się, że zbyt wiele stracisz,
gdyby obawy oddalić, wiem, że pragniesz się ze mną w niej spalić.

Ja się nie boję żaru, potrzebuję tylko ciebie do pary,
chce by nasze ciepło aż piekło,by we krwi wrzało, a gdy będzie mało
by płomienie się z nami bawiły, by nas rozkosznie pieściły.

By lizały językami nasze jeszcze nie rozgrzane ciała,
byśmy w jedno się stopili i nie mogli wyjść z zachwytu dla tej chwili,
poczuj ze mną rozkosz żywiołu, ten ogień nie zaszkodzi nikomu.

A gdy już osiągniemy szczyty, ogień sam się nasyci,
połknie wszystkie obawy i zamieni w strumień lawy,
wlejemy ją do słoika i popatrzymy jak pod wodą magma znika.

Od teraz gdy zapragniesz bawić się ogniem, po prostu przyjdź do mnie,
popatrz w moje oczy, wiesz dobrze, że iskra zaraz zaskoczy,
teraz widzę ją i w twoim spojrzeniu, oddajmy się ognia pragnieniu.