W telewizyjny ekran złudzeń, siedzą jak co dzień wpatrzeni ludzie. Jak manekiny bez uczuć i myśli, gapią się w świat tak nierzeczywisty. Zamknięci w skorupę swojego pokoju, żyją życiem drugiej strony ekranu. Stąd biorą siłę, nadzieję i wiarę, stąd uczą się modlitw do nowego pana. Wychodząc na zewnątrz myślą o tym, że dzień się skończy napisem Happy End. Z początku idą pewnie po realnych ulicach, lecz tłum ich potrąca, przewraca i znika. Brutalnie obudzeni, leżą zdeptani, leżą tak bardzo nieprzystosowani.