jak wiatr

przychodzi i odchodzi
nie mówi czy wróci
znikając w czarnej dziurze
bezpłodnego umysłu

rymy kiełkujące w sercu
usychają niczym kwiaty
pustynny wiatr zasypuję duszę
wydmami niepewności

wszystko piasek

w zębach chrzęszczą
niewypowiedziane słowa
chociaż fatamorgana
z kwitnącą oazą

pióro zastygło
tylko atramentowa łza