myślisz nie kocha jestem kaprysem chwili że tak jak z różą zerwać nacieszyć zmysły i pozwolić zwiędnąć uwierzyłaś teraz zwątpienie drąży twoje serce tęsknota za wiatrem wciąż walczy z miłością tłumi płomienie którymi cię karmi potęgę uczuć ukrytą w gorącym spojrzeniu w dłoniach wplątanych w rozrzucone włosy w pocałunkach tak namiętnych jakby życie i śmierć zawierały w sobie wciąż się wahasz gwiazdy nie są już przewodnikiem