jak wyschnięta studnia

bez miłości nie da się żyć
jak liść z gałęzi oderwany
usychasz w pustce długich dni
echem malując zimne ściany

szarość jak mrocznych skrzydeł cień
odciska piętno na dnie duszy
obdarty z kory nagi pień
nawet czar wiosny już nie wzruszy

zwątpieniem pachnie każdy kwiat
szczęście stwardniałą grudką ziemi
jeszcze zostaje w sercu jad
ostatnia broń kroczących cieni