trudna sztuka asertywności

ciągle stąpam po rozżarzonych węglach
omijając pułapki
potykam się o przydrożne kamienie

anioł zapomni o przegniłej kładce
diabeł pchnie na rozdroża

po wymianie zdań
wycofuję się z opróżnionym magazynkiem
ślepa amunicja nie dociera do celu

głaszcząc psy
odchodzę z pogryzionymi dłońmi
jak wielbłąd
napełniam zbiornik z zatrutego źródła

schody wciąż się wydłużają
a garb przygniata do ziemi