ciągle stąpam po rozżarzonych węglach omijając pułapki potykam się o przydrożne kamienie anioł zapomni o przegniłej kładce diabeł pchnie na rozdroża po wymianie zdań wycofuję się z opróżnionym magazynkiem ślepa amunicja nie dociera do celu głaszcząc psy odchodzę z pogryzionymi dłońmi jak wielbłąd napełniam zbiornik z zatrutego źródła schody wciąż się wydłużają a garb przygniata do ziemi