ostatnie śnieżne wyspy odchodzą w zapomnienie działki pachną dymem i świeżo skopaną ziemią wierzby odzyskały puszysta niewinność waleczne przebiśniegi podbijają serca porcelanową kruchością a ty kwitniesz jak konwalie w maju usta rozchylone niczym kielichy tulipanów kuszą soczystością truskawek w zadbanym ogrodzie oczy wypełnione namiętnością wabią jak płomienie ćmy na pastwę losu tyle czaru i wdzięku wykradłaś naturze to grzech lecz grzech jakże pożądany wiem - to ty jesteś wiosną