sny o przyszłości rozbijają się niczym fale pozostaje tylko mgiełka dzwoni zegarek życie wychodzi naprzeciw mycie śniadanie kanapki zamykasz przeszłość na przystanku człowiek z butelką w kieszeni pochyla się nad petem klnąc albo błogosławiąc spoglądając obojętnie na tłoczących się ludzi nie dba o pozory ma czas na życie i umieranie niezamknięty w nawiasie zepsuty niepotrzebny trybik reszta to matrix nadjeżdża tramwaj podróż w przyszłość