wchłonęliśmy siebie jak ziemia wodę każdą cząsteczką spragnionego ciała pogrążone w letargu komórki eksplodowały życiem zapachniało namiętnością zbudzone zmysły zapłodniły serca pozwoliliśmy dłoniom kreślić ścieżki pożądania odkrywając siebie mówiłaś -"samo istnienie jest szczęściem" zaistnieliśmy zrywając owoce z drzewa zapomnienia anioły rozkołysały morze a my na falach miłości dotarliśmy do przystani staliśmy się chlebem i winem na ołtarzu przeznaczenia