kiedy zamykasz miłość we mnie otwartą dłonią chwytasz niebo i cała ziemia drży podnietą w niecierpliwości twoich palców pośpieszny oddech ostatniej stacji z łoskotem wjeżdża na peron smakiem morza zapachem malwy dzieląc wędrowność warg wypełnia przepaść podziemnych przejść ciemnością rozumiejącą światło muskularnych świec więdną wśród dreszczy Mount Everesty odkrytych wzgórz w doliny schodzi lawiny krzyk gdzieś poza krańcem niebytu imię przestrzeń i czas wypalonych ciał pozdrawia śpiewem strumień o dwa wiatry nasz żagiel oparty odpływa w dal