Przejdź do treści

Egzystencjalne

2 198 wyników
Wyczyść wszystko

Złota Darń Na polanowym wzgórzu Otoczona słodką tajemnicą O której wszyscy wiedzą A nikt nie chce mówić... Złota darń Na polanowym wzgórzu Marzenie ściętej głowy... I jakby snop słonecznego światła Spływa z nieba W…

Czułam łzy Spadały mi w serce Słyszałam oddech Nierówną linię dyszy Zamykałam oczy Krzykiem dławilam ból Oddaj mi rozpacz Poniosę w ramionach Wygładzę udrękę Wstaniesz Pofruniesz Synu mój

Wiersz

Egzystencjalne

Trzeba pisać o bólu o śmierci o udręce serca o samotności która pod korcem siedzi … współczesny wiersz winien zawierać przesłanie dramatu … jeżeli pisać o miłości to tylko nieszczęśliwej trzeba mówić o człowieku…

a Polska jako ten Jurand ze Spychowa podstępem do gniazda krzyżaków zwabiona pozbawiona prawicy głosu i propagandą tvnu oślepiona wspaniałomyślnie puszcza wolno na swoje terytorium wielkiego mistrza Tuskfryda…

Chciałbym choćby jeden raz być cud kobietą Poetką bym wówczas została a nie tylko poetą Latem nosiła bym sobie króciutkie mini A na plaży ze sznurków uszyte micro kini I bym tylko patrzyła jak się tamten pan podnieca Ale by…

Leciałem do nieba aż pod chmury znajomy obraz był już taki maleńki górskie szczyty tonęły w gęstej mgle żegnaj ziemski mój świecie ponury od dzisiaj aniołów podziwiać będę wdzięki patrzę w głąb duszy a tam na samym dnie…

światło zanika przenika popioły z martwych krańców rzeki ściska obie strony rzeka wylewa nieświadoma samej siebie w bolączce, w ciągłej ucieczce wymyśla naprędce siebie tworząc korytarze gwiezdnych zdarzeń ku uciesze gaw…

Ogień spalił cały las Bo na las okrutny przyszedl czas. I co ty ogniu Z tego masz Ze zamiast zieleni Popiół dasz?! ...Bo nikt Powyrywać Chorych drzew Już nie chciał Troszczyć się każdy O las ten przestał…

Narcyz

Egzystencjalne

Sto lat po początku dnia, W zakrzepłej krwi późnego poranka, Taplam się jak knur, Jak wieprz w każdym wieżowca biurowcu, Po małej wieczności dnia środka, Tocząc swe nadzieje do paśnika, Do żarłocznej gęby dnia codziennego,…

Jak cierpliwe Penelopy pełne trwogi czekają aż wrócą oni z kolejnego góry szczytu jako zwycięzcy a za oknem niespokojna zawierucha lecz tak często dobry los ich nie wysłucha kiedy oni znów dosięgną niemal nieba błękit…

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.