Ostatnią była nadzieją na beztroski chwile, tak krótko trwały ledwie naście lat, a teraz ją odwiedzam składając na mogile skropiony łzami kwiat Lecz nie jest tu samotna, on stale nad nią czuwa, bo leży zaraz obok splecionych mocno drzew, i tylko czasem słychać jak nad mogiły płytą anielski płynie śpiew Żegnajcie staruszkowie, żegnajcie mi dziadkowie, już późno, mrok zapada, a mnie już pora iść, kolejny rok upłynie, kolejna jesień minie, kwiat skryje żółty liść