pozostał w ustach smak pomadki z pustkowia nawiał mały biały pies stałem jak chłopiec przy udzie matki samotne oczy wilgotne od łez muzyka w uszach lekcji sprzed lat nie wierz dziewczynom są gorsze niż czart na tych kasztanach tak mówił mój brat wiatr podarł w strzępy wszystkie moje pieśni ptak leciał niebem wśród strzępów poezji spoglądał trwożnie na ulotne słowa ptasim instynktem zapragnął amnezji strzepując z piórek frędzle pełne obaw