widziałem wiatr co w polu gnał pokłony biły mu zboża tuż za nim deszcz skrzydłami prał brud wsiąkał w ziemię wtem złoty grot jam Jego moc ryknął w przypływie gniewu zadudnił w sercach trwogą w głowach rozniecił ogień a wierna ziemia w szczodrości nieba u pana stóp rozpościelona ślub wyszeptała dopóki jestem dam ci chleba choćbyś mnie zabił obiecałam