na harfie smutku gram cichutko strun delikatnych ledwie tykam tli się muzyka z wolna dźwięk w promień się zamienia samotny nieszczęśliwy daję mu część swojego nieba a on wesoło coś mi śpiewa więc go za chwytam dokoła zima bezdomny smutek przygarnięty wiosną stopnieje w słońca deszczu w kwietniu radością się odrodzi maj za nos wodzi