na talerzu drgają serca ociekają krwią bo nie mogąc znieść rozłąki wyrwały się z naszych piersi a my obok zamrożeni a po twarzach nam się toczą smutne pełne goryczy popielate cienie ale to nie nasze lęki to niebo pochmurne nad nami płacze rzewnymi łzami i słychać coś jeszcze coś jakby westchnienia i jęki to aniołów mowa lecz trudno tak bez serca zrozumieć cokolwiek i zawyrokować za mała człowiecza głowa