ubywa czasu twarz się marszczy i kruszy na popiół w ramionach byłaś wiatrem na chwilę czułem zapach rozpuszczonych włosów ten jedyny raz jedwabisty szelest zza wzgórz tajemniczy świat którego nigdy mam dość nasycony tobą powietrzem i wodą zamykam czakramy wołam Boga by zaniósł mnie tam gdzie wody szum i zieleń przekwitam każdą zorzą w skamieniałe ludzkie serca znikam w samotności szumny spokojem lasu