dotyk cichego szeptu rozpakował zmysły opuszkami półotwartych ust namiętność wydziera niebotyczne słowa stają się jak igła misternie naniza ból przeszywa galimatias ciał dłonie wiją się błądzą w gorączce wreszcie odlatują w eksplozji rozmemłani odchodzisz zasypiam świt zastaje zwłoki cuci ledwo się zbieramy a właściwie ty ja zostaję z nadzieją w śliskości jedwabi splątana że wrócisz aksamitem ćmy