lekki ruch z prawej i z lewej i płynie woda ciepła i zimna blask światła na terakocie grzejącej stopy nie doceniałem nie przypuszczałem jak niewiele trzeba by ludzie przestali zapewniać ciągłość ludzkości i najpierw stała się ciemność potem ostygła podłoga przestała płynąć woda w ogniskach walk pomarańczowo-arbuzowy z centkami fioletu w szaroburych kłębach z odcieniem błękitu wybucha ogień gdzie okiem sięgnąć pępowiny łączące ziemię i niebo pośród jęków chmur łkaniu zastępów zawodzeniu dusz na wieko miłości upuściwszy maleńki bukiecik odeszła nadzieja w kapeluszu i długim płaszczu zapiętym na wszystkie guziki wryta wiara coś mamroce z twarzą bez wyrazu ciągle stoi choć bez nóg choć bez ramion wyciąga ramiona