w tle granat jak magnes sumiennie wypełnia lej bomby zastygłej w wybuchu na styku bezczasu z istnieniem jest przeciek ulatnia się czerwień w cząsteczki strumieni podpływa zamglona czerń świerku nabiera drobinki eksplozji nieśmiało rozpływa się dymem w oparach dryfuje we wszystkich kierunkach bezwiednie przez korę wyczuwa aldehyd dramatu igłami się wkłuwa w polimer adhezji choć nigdy nie znała poznaje smak chleba