podparty siedzę zanim powstanę otrzepuję dłonie ziarna piasku upadają z hukiem lubię błądzić w szeroko otwartymi oczyma wypatrywać aż się ukażą jej myśli różowe kiedy opadnie pewnie wróci przyszłość takim obrazem światło się zabawia a żółte słońce i niebieskie niebo zielenią usiadły na liściach bez soli że nie byłoby życia czy to prawda dookoła trawy zamotamy gdzieś tak w połowie zza horyzontu dym skóra cierpnie daj krok łatwiej będzie iść