` pobudził mnie gasnącego prąd stały rosnący w natężeniu lawiny przeżyć nadchodzący jak dyrygent w napięciu wznoszący pałeczkę zmysłowości pełen dając znak orkiestrze noco ponad chmurami okraszona złotem budząca się trawo chętna nam być łożem i ty ziemio pełna krecich korytarzy norek jam i ciebie witam was otworem zwróconym ku słońcu długofalowe promienie podczerwone zachłannie chłonącym co w ciemności rozbiegną się na oślep wybuchami śmiechu zmieszanego z odrobiną nadziei na spotkanie plemników radości z jajeczkami szczęścia ona umiera ostatnia _ .