Wspomnienie

Pogodny żal wprawia gardło

i łka jak struna sentymentalnie



Mgłę czasu ostałą

chaotycznie ludzie kłębią niby wiatr

po czym milkną cienie



Z latarnią na rynek wybiegnę i wykrzyczę

Gdzie są

Gdzie...



Nie ma ich- tak jest najpiękniej



Na szynach ułożę

utęsknienie jak w gnieździe

i łzę radosną

niech pamięta