Wieczór płynie po niebie, haftuje nastroje, a chmury jakby wstecz pędzone martwym życiem. Falują swą innością i wywyższają Boga. Chciałbym móc zatrzymać cię przy sobie do kolejnej śmierci. Biec wspólnie przez gwiazdy, zatracając się w bezkresie, cynicznie komentując przemijanie. Nasza mleczna droga. Przez błysk nicości zamknięty w materii. Przez teatralną miłość zamkniętą w czynach. Lecz kiedy mija wieczór, na niebie wiara w wieczność. I kiedy mija życie, to wszystko puste słowa.