nagły przypływ twórczości przeniesiony patykiem na piasek szum rozbijanego o wodę wiatru wierzgającego twoimi włosami i bytem nad wszystkim szaro-błękitne niebo jako nieuniknione piękno jesiennego świata przed nami morze bezkresne niespełnionej czułości i martwa biała kartka zgnieciona moim sercem a we mnie pamięć by niczego już nie używać