Jak to śmierci spojrzeć w oczy, Szeroko zamkniętymi oczami żałoby, Duszy końca początek, Zrozumienia istnienia zaiste ziarno, Ciężarem stu tysięcy nadziei zmiażdżone, jak płacz niemowlęcia, dowodem na życia niepowstrzymana nić, A kto pyta o tych co zostaną? Ślepiec z oczyma duszy, w kagańcu ignorancji, Dobrą radą łamie kości wspomnień, łamie wolę.